3 parties a day

ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΟ

2011-12-30T18:23:00.003+01:00

Για μια ακόμα φορά σ’ αυτή την πόλη νόμισα πως γύρισε πίσω ο χρόνος.
Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει, έκανε ψοφόκρυο κι εκεί που έτρεχα στ’ αυτοκίνητο για να σωθώ, πέφτω πάνω σ’ ένα ζευγάρι. Ένας φαντάρος αγκάλιαζε και φιλούσε ένα κορίτσι ντυμένο με την κάπα του Ερυθρού Σταυρού.
Πριν μπω στο γκαράζ γύρισα και τους ξανακοίταξα να δω αν τό ’σκασαν από πουθενά ή λάμβαναν μέρος σε γύρισμα ταινίας για το δεύτερο παγκόσμιο... Τώρα περπατούσαν κατά μήκος της χριστουγεννιάτικης αγοράς στη Freyung, περιφέροντας την παρωχημένη αγάπη τους ανάμεσα σε κόσμο που έπινε ζεστό κρασί με μπαχαρικά κρατώντας μαύρες κούπες με γαντοφορεμένα χέρια ενώ αχνός έβγαινε από τα στόματά τους...
*
Πηγαινοέρχομαι στ’ αεροδρόμιο, παίρνω-αφήνω φίλους που έρχονται στη Βιέννη για τις γιορτές και πού και πού θυμάμαι το ζευγάρι. Το μόνο που έλειπε για το τέλειο καρέ ήταν δέσμες προβολέων να διασταυρώνονται στον ουρανό από πάνω τους ‒για να χωριστούν ξαφνικά, όπως κάνουμε κι εμείς οι άνθρωποι μεταξύ μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε περίοδο πολέμου ή σε περίοδο «ειρήνης» και γενικότερα σε κάθε εποχή από καταβολής χρόνου.

BITS AND PIECES

2011-11-25T18:24:00.004+01:00

Η πατρίδα μας δεν είναι η πιο όμορφη του κόσμου. Τουλάχιστον ένα από τα –λίγα– μέρη που έχω πάει ήταν ομορφότερο. (Οι πινακίδες των μαγαζιών έγραφαν Louis&Sons και οι σκιές ήταν πιο συναρπαστικές από τα φώτα...) Δεν διαθέτει την πιο μεγαλειώδη ενέργεια στον πλανήτη, ούτε τα λαμπρότερα ηλιοβασιλέματα, ούτε τα πιο κρυστάλλινα νερά, ούτε τους εξυπνότερους ανθρώπους. Δεν είναι καν αυθεντική πια. Είναι άλλ’ αντ’ άλλων.
Όμως εδώ μάθαμε να μιλάμε κι εδώ μεγαλώσαμε· σε πόλεις χαραγμένες από μια υποσυνείδητη ιστορικότητα που δύσκολα της ξεφεύγει κανείς...
Κι έτσι μόνο αυτά τα ηλιοβασιλέματα ασκούν τόσο έντονη επίδραση πάνω μας. Μόνο το πάτριο κομμάτι θάλασσας μπορεί να γκρεμίσει τον κόσμο μας ολόκληρο. Μονάχα «με τους δικούς μας» θα καταφέρουμε να συνεννοηθούμε –αν καταφέρουμε να συνεννοηθούμε ποτέ με κανέναν–. Καλά θα κάνει να μην εγκαταλείπει κανείς τη γενέθλια γη για περισσότερα από 5 με 10 χρόνια.
*
Αυτή την εποχή κάνω το καθήκον μου και κάτι παραπάνω και πιστεύω πως θα ανταμοιφθώ. Κοιτάζοντας με ψυχραιμία γύρω μου ανακαλύπτω πως την ανταμοιβή μου την έχω ήδη πάρει. Προφανώς κάτι άλλο περιμένω. Περίπλοκοι οι μηχανισμοί των ονείρων και των επιθυμιών...
*
Η ζήλεια, φίλε μου. Μακράν το μεγαλύτερο γυναικείο ελάττωμα. Όχι η ανησυχία για την πίστη του άντρα, αλλά η ζηλοφθονία για τα «αγαθά» των άλλων γυναικών...
*
Όταν βαριέμαι γίνομαι επικίνδυνη και θέλω να κάνω πολύ κακά πράγματα...
*
Αν σου προσφέρω κάτι που μπορείς να χρησιμοποιήσεις εναντίον μου, δεν το κάνω γιατί είμαι ηλίθια. Ούτε επειδή είμαι έξυπνη. Περίεργη είμαι. Θέλω να δω πώς θα χρησιμοποιήσεις το όπλο που σού ’δωσα. Θα το φορτίσεις απλώς; Ή θα πυροβολήσεις; Έτσι μόνο θα μάθω τι πραγματικά νιώθεις για μένα, πέρα απ’ όσα λες.
*
Οι άνθρωποι που πρέπει να εμπιστεύεσαι λιγότερο απ’ όλους είναι εκεί γύρω στα 36 με 39. Είναι ικανοί να παντρευτούν από απελπισία.
*
Υπάρχει μια πεντανόστιμη επιλογή στους υπολογιστές μας. «Διαγραφή». «Delete». «Löschen». «Abonnement kündigen». Και άφησέ τους να ωρύονται κάπου στο φόντο...
*
Every letter is a love letter.
*
Το πρόγευμά μου αποτελεί εδώ και καιρό ένα Μάγκνουμ κλάσικ (το παγωτό). Η πλάκα με τις κακές συνήθειες είναι ότι γίνονται ρουτίνα μέχρι που τις θεωρούμε απόλυτα αποδεκτές. Σε λίγο θα τρώω ουίσκι με φυστίκια για πρωινό.
*
Κανείς δε φεύγει για να σωθεί.
*
Τα πάντα χάνονται στη μετάφραση.

ΣΥΝΕΒΗ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

2011-10-13T14:12:00.005+02:00

Έπεσα από τα σύννεφα όταν τον είδα. Δεν είχε παχύνει κι είχε ακόμα όλα τα μαλλιά στο κεφάλι του. Μα τίποτα, και κυρίως όχι η αλληλογραφία που διατηρούσαμε τους τελευταίους μήνες λες και ζούσαμε στον 19ο, δεν θα μπορούσε να μ’ έχει προετοιμάσει για το πρησμένο, γεμάτο ανοιχτούς πόρους πρόσωπό του, τα χέρια που έτρεμαν και τον τρόπο ομιλίας του. Σκέψη χωρίς συνοχή, κολλήματα, φαντασιοπληξίες, παραμιλητό. Το λένε ότι „το καις“ όταν πίνεις τόσα χρόνια τόσο πολύ, μα δεν το πολυπίστευα. Είναι όμως αλήθεια. Καίγεσαι. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Προσπάθησε συγκινητικά να μοιραστεί πράγματα μαζί μου, από τις αναμνήσεις ενός κοινού παρελθόντος, μέχρι ηλιοβασιλέματα, φυλλάδια αριστεροαναρχικών -ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ- και το λάιβ των Pantera στη nuclear χώρα -την Ιαπωνία, ντε-. Με κάλεσε στο πράγμα που αποκαλούσε σπίτι του, με πήρε μαζί του να ψωνίσει ναρκωτικά, με γνώρισε στις παρέες του.“Από ’δω η Πάτι. Ισχυρίζεται πως δεν έχει δει άλλον άνθρωπο σαν και μένα, τόσο συνεπή στην αυτοκαταστροφή του “, είπε, και τα κόκκινα μάτια του έλαμψαν από υπερηφάνεια. (Πάντα φταίνε διάφορα. Η οικογένεια, τα βιώματα, οι δουλειές με πέντε ευρώ την ώρα χωρίς ένσημα κι ο άπειρος ελεύθερος χρόνος, ο οποίος έχει αφανίσει περισσότερο κόσμο απ’ ότι όλες οι ντρόγκες και το οινόπνευμα μαζί. Μην τον αποζητάτε όσοι δεν τον έχετε. Μα ακόμα κι αν ξέρεις το πότε και το πώς, πάντα σου διαφεύγει ένα βραδύγλωσσο „γιατί“.)

Την τελευταία νύχτα τον άφησα στο λιμάνι του κολόνησου, ανάμεσα σε ρασταφάριανς και αγγλοσάξωνες με τρύπια παπούτσια να τραγουδάει με τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή του τοπικά άσματα, ενώ μοιραζόταν με όλους κρασί από μια δίλιτρη πλαστική φιάλη νερού.
„Γι αυτές τις στιγμές ζω“, λέει. „Το ξέρω ότι με καταλαβαίνεις. Γι αυτό σ’ αγαπάω. Κι ας είσαι καβατζωμένη“.
Ήθελα να τον αρπάξω απ’ το λαιμό και να του πω, η αυτοκαταστροφή δεν σε κολακεύει, η αυτοκαταστροφή δεν σ’ εξυψώνει, κανείς δεν σ’ αγαπάει επειδή είσαι αυτοκαταστροφικός, αυτά τα πιστεύαμε στα είκοσι επειδή διαβάζαμε πολύ και τρέχαμε κάθε λίγο και λιγάκι στους κινηματογράφους. Η αυτοκαταστροφή δεν σε τυλίγει σε αχλύ δόξας. Απλά γαμάει εσένα και τους γύρω σου!
Μα εκείνος συνέχιζε:
„Τό ’πε κι ο Jesus και κανείς δεν το πήρε χαμπάρι, είμαστε οι Υιοί του Θεού, yo, what the fuck, όλ’ αυτά τα ζώα που έχουν τα μέσα τους πόρους και τη βούληση να μας καταστήσουν σαν τα άρρωστα μούτρα τους διότι μόνο έτσι μπορούν να μας κυβερνούν θα φαν τ’ α.....α μας. Φαε τ’ α.....α μου ρε βλάκα γιατί εγώ έχω κάτι που δεν πουλιέται μαλάκα σπάω πλάκα κι όταν τη βρεις εγώ θα φύγω μακριά ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΟΛΚΗΣ!“

Κι έτσι δεν έβγαλα λέξη.

Ένα κορίτσι ντυμένο άντρας χόρευε ένα ατέλειωτο ταγκό με μια πάνινη κούκλα, ένα glass bottom boat λικνιζόταν στο κύμα κι εγώ αποχαιρετούσα τον Σάκη κλεισμένη στην αγκαλιά του, ξέροντας πως δεν θα τον ξαναδώ.

ΔΕΝ ΓΛΙΤΩΝΟΥΜΕ ΑΠ' ΤΗ ΦΥΣΗ ΜΑΣ...

2011-10-12T16:29:00.005+02:00

Μου τηλεφώνησε προχτές ένας παλιός γνωστός, ο οποίος είναι η απόδειξη ότι όταν θέλουν σε βρίσκουν. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Το διάστημα που κάναμε παρέα μού ’χε δανείσει ένα βιβλίο, επιμένοντας πως έπρεπε ο-πωσ-δή-πο-τε να διαβάσω γιατί θα μου άλλαζε τη ζωή (η οποία είναι αλήθεια πως εκείνη την εποχή χρειαζόταν κάποια μερεμέτια). „You can heal your life“, της Luise Hay. Η κεντρική ιδέα ήταν, πως αν σκέφτεσαι θετικά και αφήνεσαι με εμπιστοσύνη στη ζωή, θ’ αρχίσει κι αυτή με τη σειρά της να σου φέρεται καλά. Αφού πρώτα τον κορόϊδεψα στα μούτρα, κάθισα και το διάβασα. Κι επειδή στο τέλος πείστηκα, ξεκίνησα με τις ασκήσεις. Η πλάκα είναι, πως κάθε φορά που τις έκανα, όντως τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα. Αλλά μετά από λίγο και πριν καν με βρει η πρώτη αναποδιά, τα παράταγα κι επέστρεφα στα δικά μου. Μα γιατί εγκατέλειπα ενώ το σύστημα έδειχνε να δουλεύει; Μετά από σκέψη κατέληξα στο εξής: Δεν είναι ότι δεν προσπαθούσα. Είναι ότι δεν μπορούσα. Γιατί δεν είμαι προγραμματισμένη έτσι. Πολύ φοβάμαι πως ένα πρόγραμμα τρέχει μέσα μας, κι αυτό, από τη στιγμή που θα σταθεροποιηθεί (συνήθως μετά τα πρώτα χρόνια της ζωής μας) δεν αλλάζει με τίποτε. Ή σχεδόν με τίποτε. Οπότε το μόνο που μας μένει είναι να προσπαθούμε, αν το αντέχουμε, να γνωρίζουμε άλλες πλευρές της ζωής και να τις περιδιαβαίνουμε για απλή ψυχαγωγία...

ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

2011-10-09T19:42:00.002+02:00

Όταν γράφω, διαλέγω ένα κομμάτι και το βάζω στο ρηπήτ. Αν πω ποιο ακούω τώρα θα εκτεθώ, πάντως ανήκει στην καλύτερη για μένα δεκαετία της μουσικής (απ’ το ’65 μέχρι το’75). Είναι πάντα κι οι γάτες από δίπλα. Τα γατίσια είδωλα της αιγυπτιακής θεάς Bast με τον κρίκο στο ένα αυτί λένε περισσότερα για τα πανέμορφα αυτά ζώα απ’ όσα έχουν πει όλοι οι λογοτέχνες μαζί, και μολονότι οι δικές μου έχουν τα χάλια τους οπτικά, διότι είναι γριές κι έχουν βγάλει διάφορα αηδιαστικά πράγματα από την ηλικία, στα μάτια μου παραμένουν όμορφες και τις θέλω εκεί, δίπλα μου. Ούτε που με νοιάζουν τα κουσούρια τους.
Μ’ αυτές τις συνθήκες γράφω, συνήθως προσπαθώντας με τις λέξεις μου να ρίξω φως στο σκοτεινό θάλαμο του παρελθόντος... Μα το μόνο που τελικά καταφέρνω είναι να νιώθω το άδειασμα του τόπου γύρω μου. Συναίσθημα που μοιάζει μ’ αυτό που σου προκαλεί η ανάμνηση μιας παλιάς αγάπης που δεν ξεπέρασες ποτέ, αν ξέρεις τι εννοώ...

Οι σκέψεις μου είναι τελείως ανακόλουθες σήμερα. Όχι πως έχει σημασία...Έτσι κι αλλιώς το μόνο νόημα -αν υπάρχει κάποιο- βρίσκεται στην Περιπλάνηση. Του σώματος ή του πνεύματος. Εκεί δηλαδή όπου μας ωθεί η απληστία μας για ζωή και η ταυτόχρονη ανάγκη να κατευνάσουμε τον πόθο...

ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ

2011-10-09T02:33:00.004+02:00

Κάθε βράδυ τακτοποιώ τα τρία μαξιλάρια μου και πέφτω στο κρεβάτι. Σκεπάζομαι, φοράω τα γυαλιά μου -γιατί μου συνέβη κάτι τραγικό· μεγάλωσα!- και παίρνω ένα βιβλίο να διαβάσω, αυτές τις μέρες το „Everything is illuminated“. Καμιά φορά ανοίγω ένα μπλοκάκι και σημειώνω. Στίχους περί ελευθερίας για ένα χεβυμεταλλάδικο γκρουπάκι, φράσεις περί υφέσεων -κυρίως προσωπικών, οι οποίες σε αντίθεση με τις οικονομικές συχνά δεν έχουν λήξη-, ή οτιδήποτε μου κατεβαίνει στο κεφάλι κι εκείνη την ώρα το θεωρώ ιδιαίτερα έξυπνο ή σοβαρό. Πού και πού ρίχνω μια ματιά στις σημειώσεις των μαθημάτων που παρακολουθώ. Μια το ένα μια το άλλο, μέχρι να υποκύψω στη νύστα. Ένα μόνο δεν παραλείπω ποτέ. Κάθε βράδυ σου λέω καληνύχτα. Μια λέξη που άλλοτε τη συνοδεύει τ’ όνομά σου, άλλοτε το άλλο, αυτό που προτιμώ... Καληνύχτα αγάπη μου...