ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΟ

Για μια ακόμα φορά σ’ αυτή την πόλη νόμισα πως γύρισε πίσω ο χρόνος.
Είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει, έκανε ψοφόκρυο κι εκεί που έτρεχα στ’ αυτοκίνητο για να σωθώ, πέφτω πάνω σ’ ένα ζευγάρι. Ένας φαντάρος αγκάλιαζε και φιλούσε ένα κορίτσι ντυμένο με την κάπα του Ερυθρού Σταυρού.
Πριν μπω στο γκαράζ γύρισα και τους ξανακοίταξα να δω αν τό ’σκασαν από πουθενά ή λάμβαναν μέρος σε γύρισμα ταινίας για το δεύτερο παγκόσμιο... Τώρα περπατούσαν κατά μήκος της χριστουγεννιάτικης αγοράς στη Freyung, περιφέροντας την παρωχημένη αγάπη τους ανάμεσα σε κόσμο που έπινε ζεστό κρασί με μπαχαρικά κρατώντας μαύρες κούπες με γαντοφορεμένα χέρια ενώ αχνός έβγαινε από τα στόματά τους...
*
Πηγαινοέρχομαι στ’ αεροδρόμιο, παίρνω-αφήνω φίλους που έρχονται στη Βιέννη για τις γιορτές και πού και πού θυμάμαι το ζευγάρι. Το μόνο που έλειπε για το τέλειο καρέ ήταν δέσμες προβολέων να διασταυρώνονται στον ουρανό από πάνω τους ‒για να χωριστούν ξαφνικά, όπως κάνουμε κι εμείς οι άνθρωποι μεταξύ μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε περίοδο πολέμου ή σε περίοδο «ειρήνης» και γενικότερα σε κάθε εποχή από καταβολής χρόνου.