ΣΥΝΕΒΗ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Έπεσα από τα σύννεφα όταν τον είδα. Δεν είχε παχύνει κι είχε ακόμα όλα τα μαλλιά στο κεφάλι του. Μα τίποτα, και κυρίως όχι η αλληλογραφία που διατηρούσαμε τους τελευταίους μήνες λες και ζούσαμε στον 19ο, δεν θα μπορούσε να μ’ έχει προετοιμάσει για το πρησμένο, γεμάτο ανοιχτούς πόρους πρόσωπό του, τα χέρια που έτρεμαν και τον τρόπο ομιλίας του. Σκέψη χωρίς συνοχή, κολλήματα, φαντασιοπληξίες, παραμιλητό. Το λένε ότι „το καις“ όταν πίνεις τόσα χρόνια τόσο πολύ, μα δεν το πολυπίστευα. Είναι όμως αλήθεια. Καίγεσαι. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Προσπάθησε συγκινητικά να μοιραστεί πράγματα μαζί μου, από τις αναμνήσεις ενός κοινού παρελθόντος, μέχρι ηλιοβασιλέματα, φυλλάδια αριστεροαναρχικών -ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ- και το λάιβ των Pantera στη nuclear χώρα -την Ιαπωνία, ντε-. Με κάλεσε στο πράγμα που αποκαλούσε σπίτι του, με πήρε μαζί του να ψωνίσει ναρκωτικά, με γνώρισε στις παρέες του.“Από ’δω η Πάτι. Ισχυρίζεται πως δεν έχει δει άλλον άνθρωπο σαν και μένα, τόσο συνεπή στην αυτοκαταστροφή του “, είπε, και τα κόκκινα μάτια του έλαμψαν από υπερηφάνεια. (Πάντα φταίνε διάφορα. Η οικογένεια, τα βιώματα, οι δουλειές με πέντε ευρώ την ώρα χωρίς ένσημα κι ο άπειρος ελεύθερος χρόνος, ο οποίος έχει αφανίσει περισσότερο κόσμο απ’ ότι όλες οι ντρόγκες και το οινόπνευμα μαζί. Μην τον αποζητάτε όσοι δεν τον έχετε. Μα ακόμα κι αν ξέρεις το πότε και το πώς, πάντα σου διαφεύγει ένα βραδύγλωσσο „γιατί“.)

Την τελευταία νύχτα τον άφησα στο λιμάνι του κολόνησου, ανάμεσα σε ρασταφάριανς και αγγλοσάξωνες με τρύπια παπούτσια να τραγουδάει με τη χαρακτηριστική βραχνή φωνή του τοπικά άσματα, ενώ μοιραζόταν με όλους κρασί από μια δίλιτρη πλαστική φιάλη νερού.
„Γι αυτές τις στιγμές ζω“, λέει. „Το ξέρω ότι με καταλαβαίνεις. Γι αυτό σ’ αγαπάω. Κι ας είσαι καβατζωμένη“.
Ήθελα να τον αρπάξω απ’ το λαιμό και να του πω, η αυτοκαταστροφή δεν σε κολακεύει, η αυτοκαταστροφή δεν σ’ εξυψώνει, κανείς δεν σ’ αγαπάει επειδή είσαι αυτοκαταστροφικός, αυτά τα πιστεύαμε στα είκοσι επειδή διαβάζαμε πολύ και τρέχαμε κάθε λίγο και λιγάκι στους κινηματογράφους. Η αυτοκαταστροφή δεν σε τυλίγει σε αχλύ δόξας. Απλά γαμάει εσένα και τους γύρω σου!
Μα εκείνος συνέχιζε:
„Τό ’πε κι ο Jesus και κανείς δεν το πήρε χαμπάρι, είμαστε οι Υιοί του Θεού, yo, what the fuck, όλ’ αυτά τα ζώα που έχουν τα μέσα τους πόρους και τη βούληση να μας καταστήσουν σαν τα άρρωστα μούτρα τους διότι μόνο έτσι μπορούν να μας κυβερνούν θα φαν τ’ α.....α μας. Φαε τ’ α.....α μου ρε βλάκα γιατί εγώ έχω κάτι που δεν πουλιέται μαλάκα σπάω πλάκα κι όταν τη βρεις εγώ θα φύγω μακριά ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΟΛΚΗΣ!“

Κι έτσι δεν έβγαλα λέξη.

Ένα κορίτσι ντυμένο άντρας χόρευε ένα ατέλειωτο ταγκό με μια πάνινη κούκλα, ένα glass bottom boat λικνιζόταν στο κύμα κι εγώ αποχαιρετούσα τον Σάκη κλεισμένη στην αγκαλιά του, ξέροντας πως δεν θα τον ξαναδώ.