ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

Όταν γράφω, διαλέγω ένα κομμάτι και το βάζω στο ρηπήτ. Αν πω ποιο ακούω τώρα θα εκτεθώ, πάντως ανήκει στην καλύτερη για μένα δεκαετία της μουσικής (απ’ το ’65 μέχρι το’75). Είναι πάντα κι οι γάτες από δίπλα. Τα γατίσια είδωλα της αιγυπτιακής θεάς Bast με τον κρίκο στο ένα αυτί λένε περισσότερα για τα πανέμορφα αυτά ζώα απ’ όσα έχουν πει όλοι οι λογοτέχνες μαζί, και μολονότι οι δικές μου έχουν τα χάλια τους οπτικά, διότι είναι γριές κι έχουν βγάλει διάφορα αηδιαστικά πράγματα από την ηλικία, στα μάτια μου παραμένουν όμορφες και τις θέλω εκεί, δίπλα μου. Ούτε που με νοιάζουν τα κουσούρια τους.
Μ’ αυτές τις συνθήκες γράφω, συνήθως προσπαθώντας με τις λέξεις μου να ρίξω φως στο σκοτεινό θάλαμο του παρελθόντος... Μα το μόνο που τελικά καταφέρνω είναι να νιώθω το άδειασμα του τόπου γύρω μου. Συναίσθημα που μοιάζει μ’ αυτό που σου προκαλεί η ανάμνηση μιας παλιάς αγάπης που δεν ξεπέρασες ποτέ, αν ξέρεις τι εννοώ...

Οι σκέψεις μου είναι τελείως ανακόλουθες σήμερα. Όχι πως έχει σημασία...Έτσι κι αλλιώς το μόνο νόημα -αν υπάρχει κάποιο- βρίσκεται στην Περιπλάνηση. Του σώματος ή του πνεύματος. Εκεί δηλαδή όπου μας ωθεί η απληστία μας για ζωή και η ταυτόχρονη ανάγκη να κατευνάσουμε τον πόθο...