ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ

Κάθε βράδυ τακτοποιώ τα τρία μαξιλάρια μου και πέφτω στο κρεβάτι. Σκεπάζομαι, φοράω τα γυαλιά μου -γιατί μου συνέβη κάτι τραγικό· μεγάλωσα!- και παίρνω ένα βιβλίο να διαβάσω, αυτές τις μέρες το „Everything is illuminated“. Καμιά φορά ανοίγω ένα μπλοκάκι και σημειώνω. Στίχους περί ελευθερίας για ένα χεβυμεταλλάδικο γκρουπάκι, φράσεις περί υφέσεων -κυρίως προσωπικών, οι οποίες σε αντίθεση με τις οικονομικές συχνά δεν έχουν λήξη-, ή οτιδήποτε μου κατεβαίνει στο κεφάλι κι εκείνη την ώρα το θεωρώ ιδιαίτερα έξυπνο ή σοβαρό. Πού και πού ρίχνω μια ματιά στις σημειώσεις των μαθημάτων που παρακολουθώ. Μια το ένα μια το άλλο, μέχρι να υποκύψω στη νύστα. Ένα μόνο δεν παραλείπω ποτέ. Κάθε βράδυ σου λέω καληνύχτα. Μια λέξη που άλλοτε τη συνοδεύει τ’ όνομά σου, άλλοτε το άλλο, αυτό που προτιμώ... Καληνύχτα αγάπη μου...